دید کلی

در اوایل قرن هفدهم ، پیش از آنکه نیوتن قوانین حرکت خود را کشف کند، کپلر سه قانون اساسی خود را که برای توصیف حرکت سیارات بکار می‌رفت، اعلام کرد. کپلر این قوانین را از رصدهای دقیق و پر دامنه‌ای که تیکو براهه از حرکت سیارات انجام داده بود، استنتاج کرد. قوانین کپلر پایه و اساس قوانین نیوتن و مکانیک کلاسیک برای توضیح حرکات سیاره‌ای است.

یوهانس کپلر (1630-1571) ، ستاره شناس آلمانی ، نشان داد که سیارات در مسیرهایی بیضوی حرکت می‌کنند و خورشید در یکی از کانونهای بیضی قرار دارد. پس از مشاهده مدار مریخ ، او همچنین نشان داد که خط فرضی میان سیاره و خورشید در زمانهای مساوی مناطق مساوی بیضی را قطع می‌کند، زیرا هنگامی که سیاره به خورشید نزدیکتر می‌شود، سریعتر حرکت می‌کند. بالاخره او نشان داد که چگونه زمان گردش سیاره در مدار خورشید (دوره تناوب مداری) با فاصله افزایش می‌یابد. این کشفها به قوانین حرکت سیاره‌ای کپلر معروف شدند.

مناطق مساوی کپلر نشان داد که حرکت سیاره از نقطه A به B با حرکتش از C به D به یک اندازه است. مناطق آبی رنگ هم اندازه‌اند.

قانون اول کپلر

اگر حرکت یک سیاره را مد تظر قرار دهیم، ملاحظه می‌شود که تنها نیرویی که بر یک سیاره وارد می‌شود، نیروی گرانشی حاصل از خورشید و سیارات دیگر است، که مقدار این نیرو بر اساس قانون جهانی گرانشی تعیین می‌شود. همچنین می‌دانیم که نیروی گرانشی یک نیروی مرکزی متناسب با عکس مجذور فاصله است. لذا طبیعی است که مسیر حرکت باید به صورت مقاطع مخروطی باشد.

حال اگر معادلات حرکت را نوشته و آنها دقیقا حل کنیم، ملاحظه می‌شود که مسیر حرکت بیضی شکل است، که مشخصات این بیضی از قبیل خروج از مرکز و پارامترهای دیگر قابل محاسبه است. بنابراین قانون اول کپلر به این صورت بیان می‌شود که سیارات در مدارهایی بیضی شکل حرکت می‌کنند که خورشید در یکی از کانونهای آن قرار دارد.

قانون دوم کپلر

دیدیم که نیروی وارد بر یک سیاره از نوع نیروهای مرکزی است. یک پیامد این قضیه را می‌توان این گونه بیان نمود که چون نیرو مرکزی است، لذا گشتاور نیروی وارده که برابر با تغییرات زمانی اندازه حرکت زاویه‌ای است باید صفر باشد. بنابراین اندازه حرکت زاویه‌ای مقدار ثابتی است. همچنین بقای اندازه حرکت زاویه‌ای بر قرار متضمن ثابت بودن خهت آن می‌باشد، لذا حرکت در یک صفحه خواهد بود. با استفاده از بقای اندازه حرکت زا ویه‌ای می‌توان سطح جاروب نشده بوسیله یک بردار شعاعی را که از خورشید تا سیاره امتداد دارد، بدست آورد.

بنابراین قانون دوم کپلر را می‌توان به این صورت بیان کرد که سطح جاروب شده بوسیله بردار شعاعی خورشید تا سیارات در زمانهای مساوی ، یکسان است. در واقع می‌توان گفت که قانون دوم کپلر نتیجه‌ای از قانون بقای اندازه حرکت زاویه‌ای است.

قانون سوم کپلر

گفتیم که مسیر حرکت سیارات به دور خورشید، مسیرهای بیضی شکل هستند. هر بیضی به وسیله قطر و خروج از مرکز شناخته می شود . حال اگر بتوانیم دوره تناوب حرکت سیاره را برحسب فطر بزگ بیضی پیدا کنیم، ملاحظه می کنیم مربع دوره تناوب حرکت سیاره با توان سوم با مکعب نصف قطر بزرگ بیضی متناسب است. این بیان به عنوان قانون سوم کپلر معروف است و به این صورت بیان می‌شود که مربع زمان تناوب چرخش سیارات به دور خورشید با مکعب نصف محور بزرگ بیضی متناسب است.

رابطه قوانین کپلر و قوانین نیوتن

قوانین کپلر را به راحتی می‌توان از قوانین حرکت نیوتن و قانون جهانی گرانشی وی بدست آورد. مسئله عکس یعنی استنتاج قوانین نیرو از قوانین کپلر و قانون حرکت ، مسئله ساده‌تری است و از نظر تاریخی اهمیت بسیاری دارد. چون از این راه بود که نیوتن قانون گرانشی را نتیجه گرفت.

انحراف از قوانین کپلر

با در نظر گرفتن این حقیقت که مسئله نیروی مرکزی ، نوعی آرمان سازی مسئله فیزیکی واقعی است، لذا انتظار داریم که حرکات سیارات اندک انحرافی از قوانین کپلر داشته باشند. اول اینکه فرض کرده‌ایم که خورشید ساکن باشد، حال آنکه در واقع ، در اثر جاذبه سیارات ، باید حرکت لنگی وار خفیفی داشته باشد. این اثر حتی در مورد سیارات بزرگ ناچیز است و بوسیله روشهای قابل تصحیح می‌باشد.

دوم اینکه سیاره‌ای مانند زمین ، علاوه بر کشش خورشید تحت تأثیر نیروی جاذبه سیارات دیگر نیز قرار دارد. از آنجا که جرم حتی سنگینترین سیارات فقط چند درصد جرم خورشید است، این نیروی جاذبه موجب می‌شود که انحرافات کوچک ، ولی قابل اندازه گیری از قوانین کپلر ایجاد گردد. این انحرافات را می‌توان حساب کرد و با رصدهای دقیق به خوبی توافق دارد. در واقع برخی از سیارات مانند نپتون و پلوتون بخاطر همین اثری که بر حرکت سیارات دیگر داشتند، کشف شدند.

کاربرد قوانین کپلر

با استفاده از قوانین کپلر می‌توان مدار حرکت سفینه‌های فضایی را پیشگویی نمود. به این مشخصات مداری را که سفینه پیرامون خورشید خواهد پیمود با استفاده از محاسبات ریاضی تعیین می‌شود. البته این مسئله را در مورد اجرام سماوی مانند سیارات نیز می‌توان انجام داد.

نرجس رحمتی 

 به آنها بگو پروردگار آسمانهاي هفتگانه و خداوند عرش بزرگ كيست ؟ جواب خواهند داد آفريننده خداست ، پس بگو چرا متقي و خداترس نمي شويد؟                                                                                               قرآن كريم سوره مؤمنون آيات86و87

 آفريننده قهار وزبردست آفرينش در كتاب محكم خود بارها و بارها وجود خويش را با چنين نشانه هايي به آنها كه اهل تعقل و تفكرند نمايانده است .خداي‌ آسمانها و زمينها ، پروردگار دو مشرق و دومغرب .

  در ميان شرقيان هماره عشق به نيكي و زيبايي جايگاه ويژه اي داشته و تجليگاه اين عشق و علاقه ذاتي در هنر بوده است .حب زيبايي در انسانهاي با احساسي چون شرقيان به صورت نورهاي تاباني از خط ،نقاشي ،شعر و موسيقي خود را نمايانده است ، بگونه اي كه هنر شرق و به خصوص ايراني شهره آفاق گرديد.

 يكي از بارزترين افرادي كه به ياري قرآن هنر را متعالي نمود حافظ است. لطف شعر او به اين است كه بين عشق و عرفانش نمي توان فرقي قائل شد به قولي :

               خدا داند كه حافظ را غرض چيست                        و علــم الله حسبـــي مـن سـؤالـــــي

خواجه شيراز باآن شخصيت عرفاني و ادبي اش يار پريچهره اي دارد و در توصيف او مي گويد:

                  عارضش را به مثل ماه فلك نتوان گفت       نسبت دوست به هر بي سر و پا نتوان كرد

اگر سيري در ديوان او داشته باشيم ،خواهيم ديد كه يار حافظ در نظرش از تمام افلاك برتر است و در كمتر جايي تلألو ستارگان درخشان با آن يار پريچهر برابري دارد.

                        يارب آن شاهوش ماهرخ زهره جبين           در يكتـــاي كـه و گوهـر يكدانه كيست

حافظ وراز و رمز آسمان

اما حافظ فقط آسمان را با يارش در مقايسه نيست بلكه خوشبختي و شوربختي خودرا در راز و رمز حركات آسماني ميداند.

  حافظـــا سر ز كـــله گوشه خورشــــيد برآر       بختــــت ار قرعـه بـدان ماه تمـــام انـــدازد

 شــبي كــه مــاه مـــراد از افــق شـود طالـــع             بـــود كـــه پرتــو نــوري به بـــام مـا افتــد

  آن شب قدري كه گويند اهل خلوت امشبست          يارب اين تأثير دولت در كدامين كوكبست

  ز مشـــرق سـر كــو آفــتاب طـلـعت تــــو                 اگــر طلـــوع كنـد طالعـــم همايون است

  زجور كــوكب طالـــع سحرگـهان چشــمم            چنــان گريست كه ناهـيد ديد و مـه دانـست

يعني از جفاي روزگار و گردش نابكام زمانه آنقدر گريستم كه در سحر گاه ناهيد طلوع كرد و من آن را ماه پنداشتم.

جبر و اختيار 

گاه بين جبر و اختيار ، اجبار را به افلاك نسبت داده است ؛ البته اين جبر در برابر آن اختيارات نجومي است كه منجمان احكامي در آن بيشتر به احوال قمر توجه داشته اند تا ساير كواكب ؛ زيرا حركت ماه در منازل خود احكام فراوان دارد و به دلايلي بسيار مناسبتر از ديگر اجرام در امر اختيار بوده است .

                سيرسپـهر و دور قمـر را چه اختيــار                در گردشند بر حسب اختيــار دوست

                از چشم خود بپرس كه مـا را ميكشد            جا نا گناه طـالع و جـرم ستــاره نيست

ليكن حافظ شيرازي در جايي سعد و نحس بودن زهره و زحل را «قصه » يعني داستاني خيالي و باورهاي عاميانه ميداند:

      بگير طره مه چهره اي و قصه مخوان         كه سعد و نحس زتأثير زهره و زحل است

يعني اين قصه و افسانه بي پايه را كه مي گويند سعد و نحس از تأثيرات فلكي و ستارگان در زندگي آدمي است باور نداشته باش و در باره منسوبات آنها خطاب به حكيم كه منجم احكامي است مي گويد:

 گر رنج پيش آيد و گر راحت اي حكيم                 نسبت مكن به غير كه اينـها خــــــداكند

آسمان حافظ

اين انتساب ها ونوع تفكر بيانگر آن است كه حافظ نيز همچون ديگر مردم هم عصر خود با آسمان غريبه نبوده است.سيري در اشعار حافظ زيبايي آسمان را برايمان دو چندان مي كند.

       عجب علمي است علم هيئت عشق                 كه چرخ هشتـمـش هفتـم زمين است

او دليل آگاهي اش از آسمان و اوضاع فلكي را شب بيداري تا روز مي داند .

      ز چشــم من بپرس اوضاع گردون                       كه شب تـا روز اخــتر مـي شمـــارم

منظومه شمسي

در اشعار او بارها خورشيد ،ماه،عطارد ،ناهيد ،مريخ ،مشتري ،زحل با نامهاي مختلف به كار گرفته شده اند .با توجه به سالهاي زندگي حافظ مي توان گمان برد كه تا آن زمان سه سياره ديگر منظومه شمسي هنوز شناخته نشده بودند.

ماه خورشيد نمايش ز پس پرده زلف                       آفتابي است كه در پيش سحابي دارد

اي كه إنشاءعطارد صفت شوكت توست         عقل كل چاكر طغراكش ديوان تو باد

بياور مي كه نتوان شد ز مكر آسمان ايمن        به لعب زهره چنگي و مريخ سلحشورش

بگيـر طــرة چهــره اي و قـصـه مــخوان       كه سعد و نحس ز تأثير زهره و زحل است

بــه آهـوان نظــر شـــير آفــتاب بگــــير         به ابــروان دو تــا قـوس مشتـــري بشــكن

در اشعار حافظ از خورشيد با نامهايي چون مهروخور نيز  ياد شده است و زهره را با نام ديگر ناهيد مي توان يافت .اما ديگر سيارات را با همان اسامي آشنا و متعارف مي يابيم .او خورشيد را جايگاه بلند و رفيع ، عطارد را پيك آسماني و اديب، زهره چنگي را مايه طرب و شور شادي آسمان ،مريخ را جنگجو و زحل را نحس مي داند.

منظومه شمسي دراسطوره ها

در شعر فارسي خورشيد مظهر قدرت و عظمت و زيبايي و درخشندگي و بلندي و قهر و تصميم و سود بخشي و سرعت است و در نظم شاعران به بسياري از تصورات و اعتقادات انسانها اشاره رفته است .

عطارد ميان مردم تمامي ملل مختلف جهان پيك خدايان بوده و فرامين ايشان را حمل مي كرده است و خداي فصاحت و دبيري و تجارت و يار مسافران و دزدان است و ارواح مردگان را در دوزخ هدايت ميكند ، عطارد را با كفشهاي بالدار با لبه بلند در حالي كه عصايي بدست گرفته تصوير مي كنند.

زهره يا ناهيد يا آناهيتا فارسي وپهلوي به معني پاك و بي عيب و از فرشتگان نگهبان آب بوده است و در اساطير يونان آفروديت و نزد روميان ونوس ، اله عشق بوده؛ اما پاكي و معصوميت آناهيتاي ايراني را نداشته است «بهر حال با توجه به تمام باورهاي كهن در خصوص زهره  يا ناهيد يا بيدخت منجمان احكامي اين سياره را كوكب زنان و مردان و مخنثان و اهل زينت و تجمل و لهو و شادي و طرب و عشق و ظرافت و سخريه و سوگند دروغ »نام داده اند . زهره سعد است و به آن سعد اصغر يا كوچك گويند .

مريخ در تصورات ايراني و يونان و روم ، ايزد يا خداي جنگ بوده و با نام «مارس» يا «آرس »فرزند «ساتورن» (زحل )و برادر «ژوپيتر» يا «زئوس »يا مشتري است .منجمان احكامي مريخ را «كوكب لشكريان و امراء ظالم و اتراك و دزدان و فاسدان و آتشكاران و بياعان و ستور شمرده ،قهر و شجاعت و جسارت و سفاهت و لجاج و دروغ و تهمت و ايزاءمردمان و خيانت را بدو نسبت داده اند» . مريخ نحس است .

مشتري در اسطوره ها و نزد شاعران كهن خداي خدايان محسوب شده است ؛در نجوم احكامي«مشتري كوكب قضات و علماء و اشراف و اصحاب مناسب و ارباب نواميس و ترسايان است» مشتري نيز سعد است و به آن سعد اكبر يا كوكب سعادت گويند .

در اساطير يوناني زحل فرزند زمين و آسمان و پدر مشتري و مريخ و نپتون آفروديت است. سر انجام به دست فرزند ارشد خود زئوس يا مشتري از سلطنت بر جهان خلع شد وعزلت گزيد . اساطير روم زحل يا ساتورن شوهر «ابس» و پدر «هريكوس» و خداي بذر افشاني و خرمن بود . با توجه به سابقه اساطيري زحل تصادفي نيست كه منجمان احكامي او را «كوكب پيران و دهقانان و ارباب قلاع و خاندانهاي قديم و غلامان سياه و صحرانشينان و مردم سفله وخسيس و زهدان بي علم و موصوف به صفات مكر و كينه وحمق وجهل وبخل و وقار وستيزه و كاهلي )) مي شمردند . زحل نيز نحس است.

ستارگان ديگر

غير از خورشيد ستارگان ديگري نيز در نزد حافظ جايگاهي براي خود داشته اند . ستارگاني چون ستارةتنها     ( قطبي) ، سه ستارةكمربند صورت فلكي جبار،  عيوق ( سروش ) وسماك رامح .

در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود          از گوشه اي برون آي اي كوكب هدايت

چه گويت كه به ميخانه دوش مست و خراب     سروش عالم غيبم چه مژده ها داده است

مدام در پس طعن است بر حسود و عدوت       سماك نيزه از آن  روز و شب عنان گيرد

 شكر خـــــدا كه باز دريـــن اوج بارگــاه        طــاووس عــرش مي شنـود صيــت شهپرم

طاوس كنايه از خورشيد است .

رويت هلال حافظ

                 رويت هلال ماه در اشعار حافظ نيز موضوع ديگري است كه جلب توجه مي كند . او رويت هلال را كاري دشوار ولي شيرين مي داند و بيننده هلال را شيفته و واله  اين كار :

                            چـو مـاه نــــو ره بيچـــارگـــان نـظــــاره        زنـــد به گوشــــه ابـــرو و در نقـاب رود

                             در گــوشـه اميــــد چو نظارگـــــان مــاه    چشـم طلـب بر آن خــم ابـــرو نـهاده ايم

                        شكل هلال هــر سرمــــه ميدهــد نشــان        از افـــسر ســــيامك و تـرك كـــلاه زو

حتي او ديدن ماه نو را بسيار اعتقادي ميداند و معتقد است كه فقط پاكان مي توانند آن را ببينند:

             آن را به چشم پاك مي توان ديد چون هلال       هر ديـده جـاي جـلوه آن مـاهپــاره نـيست

و گاه ضعف و ناتواني خويش را به هلال باريك تشبيه كرده است .

                                رحم آر بر دل من كز مهر روي خوبت         شد شخص ناتوانم باريك چون هلالي

اصطلاحات نجومي        

اينطور كه قرائن نشان مي دهند او با مفاهيم نجومي چون قران ، مقابله ، ارتفاع و... نيز آشنايي داشته است :

              گفتم كه خواجه كي به سر حجله مي رود            گفت آنزمان كه مشتـري و مه قـران كننـد

در فرهنگ اصطلاحات نجومي قران مشتري و ماه قراني سعد بوده و خصوصاً تزويج در آن جايز است.

                     ز اختــرم نظري سعـــد هست كه دوش           ميان مـــاه و رخ يــار من مقــــابلــه بـود

    ز آفتاب قــــدح ارتفـــاع عيــش بگيـر              چرا كــه طالــــع وقت آنچـنان نمي بينم

صور فلكي

در اشعار حافظ از صورتهاي فلكي هم سخن به ميان رفته است ، صوري چون خوشه پروين ، ارغنون ( چنگ رومي ) ، جوزا يا جبار ، سهم (تير) و ... .

 ارغنون ساز فلك رهزن اهل هنر است         چون از غصه ننـاليم و چــرا نخروشــــيم

                         در زواياي طربخـــانه جمشــــيد فلـك      ارغنون ساز كند زهره به آهنـگ سمــاع

                       آسمان گومفروش اين عظمت كاندرعشق     خرمن مه بجوي خوشه پروين به دوجــو 

در شعر حافظ به ايهام از صورت فلكي سهم (تير) نامبرده شده است .

                           به اوج ماه رسد موج خون چون تيغ كشد             به تير چرخ برد حملـه چون كمان گيـرد

               خورده ام تيـــر فلـك باده بده تا سرمست               عقــد در بند كـمر تركــش جوزا فكـنم

خواجه شيرازي دو بار در ستايش شعر خويش و مانند بودن نظم خود به عقد يا نظم ثريا گفته است :

               غزل گفتي و در سفتي بيا و خوش بخوان حافظ           كه بر نظم تو افشــاند فلك عقـد ثريا را

مجموعه پروين نمودار جمعيت و همبستگي و اتحاد است و بدين جهت در شعر گاهي با نظم در مقابل نثر همراه شده است:

            گردون چو كرد نظــم ثريـــا به نام شــاه                 من نظـــم در چرا نكنـــم از كه كمـــترم

            رموز مستي و رندي زمن بشنو نه از واعظ             كه با جام و قدح هردم نديم ماه و پروينم

خواجه شيرازي و جبار

موضو عي كه خيلي جلب توجه مي كند در اشعار حافظ دو بيت در باره صورت فلكي جبار است :

                جــــــوزا نهـاد حمايـــل بـــــــرابـرم                        يعني غلام شاهـم و سوگند همي خورم

               خورده ام تير فلك باده بده تاسرمست                  عقـده در بند كمر تركــش جوزا فكنم

در فرهنگ اصطلاحات نجومي در شرح جبار يا اريون مشهورترين ستارگان آن را اين گونه ياد ميكند :منكب الجوزاء، يدالجوزاء‌ ، مرزم الجوزاء ، نطاق الجوزاء و سيف الجوزاء .

در كتاب ياد شده علت همراهي نام جوزا با نام ستارگان اين صورت آنست كه نام مشهور ديگر جبار ، جوزاست  ولي اين اشتراك نبايد سبب يكي دانستن صورت جبار با جوزاي اصلي كه صورت دو پيكر يا توأمان و برج سوم است بشود.به همين علت گاهي از روي مجامله جبار را توأمان هم گفته اند.

در شعر فارسي جوزا و توأمان و دوپيكر نامهاي مشتركي است هم براي صورت جبار هم براي دو پيكر و تشخيص ميان آن دو مشكل است مگر با وجود قرينه اي مانند كمربند و كمر تركش به معني نطاق الجوزا يا منطقه الجوزا كه مخصوص صورت جبار است .

***************************************************

خواجه شيراز در ديوان خود بسيار در بيان عظمت آسمان ها سخن رانده است و در افلاك در پي جستجوي معرفتي است كه در نهايت آن را يافته ، ميگويد:

  پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت                     من چرا ملك جهان را به جوي نفروشم

اگر ملك جهان با اين عظمت به جوي نيرزد روضه رضوان چيست كه با دو گندم بتوان آن را معاوضه كرد؟

او بهترين راه براي رسيدن به درجات عاليه را مهرورزي مي داند:

             كمتر از ذره نه اي پست مشو مهر بورز                  تا بخلوتگه خورشيدرسي چرخ زنان

او عالم را به زيبايي آيه و نشانه خداوند مي داند و معتقد است ما انسانها هرگز نمي توانيم نور انور الهي را آن طور كه هست ببينيم همانطور كه هرگز نمي توانيم مستقيم به خورشيد بنگريم ولي ماه كه نورش را از آن مي گيرد و به تعبير او سايه اي از آفتاب است را به راحتي مي توان ديد :              

               اي كه بر ماه از خط مشكين نقاب انداختي                  لطف كردي سايه اي بر آفتاب انداختي

كه البته اشاره اي به وجود مقدس حضرت ختمي مرتبت دارد كه نور الله در سايه او زيبا جلوه مي كند و ما را رهنمون مي شود.

و در اشعار پاياني ديوان گذري به يوم الحساب ميزند ، روزي كه بايد به حساب اعمالش رسيده شود و براي آن روز        مي انديشد.

              مزرع سبز فلـــك ديدم و داس مه نـــــو                

                                                                                يادم از كشته خويش آمد و هنگام درو

          گفتم اي بخت بخفتيدي و خورشيد دميد

                                                                                گفت با اين همه از سابقه نومــــيد مشو

              گر روي پاك و مجرد چو مسيحا به فلك

                                                                                از چراغ تو به خورشيد  رسد صد پرتو

             تكــــيه بر اختر شــب دزد مكن كين عيار               

                                                                               تاج  كاووس بــبرد و كمر كيــــخسرو

             گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش

                                                                               دور خوبي گذرانســــت نصيحت بشنو

چشم بد دور زخال تو كه در عرصه حسن                

                                                                                بيدقي راند كه برد از مه و خورشيد گرو

                       آسمان گو مفروش اين عظمت كاندر عشق

                                                                              خرمن مه بجوي خوشه پروين به دو جو

                       آتش زهد و ريا خرمن دين خواهد سوخت

                                                                           حافظ اين خرقه پشميـــــنه بينداز و برو

**********************************

منابع :

ديوان حافظ نسخه محمد قزويني و دكتر قاسم غني .

فرهنگ اصطلاحات نجومي تأليف دكتر ابوالفضل مصفي.

 این مقاله به تاریخ 2005/04/19 در پالتاگ به صورت سخنرانی ایراد شد.

آلبرت آینشتاین به سال 1879 میلادی در شهر اولم به دنیا آمد. خانواده اش بعدا به مونیخ کوچ کرده و پدرش بهمراه عمویش شرکت برق تاسیس کرد. شرکت پدرش به سال 1894 ورشکسته شد و خانواده ی آینشتاین به میلان در ایتالیا نقل مکان کردند. آینشتاین بعدا به زوریخ رفته و به تحصیلات خود ادامه داده و به سال 1900 از دانشکده فنی فدرال زوریخ فارغ التحصیل شد.

گویا به دلیل سئوالات فراوان و گیچ کننده ای که آینشتاین از اساتید خود می کرده آنان دل خوشی از وی نداشتند. و این باعث شد که وی نتواند شغلی دائمی در آن دانشگاه بدست آورد. دو سال بعد از پایان تحصیل بالاخره وی به سال 1902 در اداره ی ثبت اختراعات برن مشغول به کار شد.

در همان جا بود که به سال 1905 کارهای عظیمی کرد که اندیشه ی ما را در باره ی زمان ،  مکان و واقعیت عوض کرد. بقول نیوتن هر مرد بزرگی روی شانه ی بزرگان می نشیند. آینشتاین نه تنها روی شانه ی بزرگان نشسته بود بلکه فرزند زمان خود بود.

حال کمی راجع به غولها و زمان آینشتاین صحبت کنیم.

اصول کار لیزر

مقدمه

اصطلاح لیزر (Laser) از حروف اول کلمات انگلیسی به معنی تقویت نور توسط نشر القایی تابش (Light Amplification by Stimulation Emession of Radiation ) درست شده است. از آنجا که این وسیله مبتنی بر همان اصول میزر (بجای نور لیزر ، میکروموج استفاده شده) است، تا مدتی به آن میزر (MASER: Microware Amplification by Stimulation Emession of Radiation) نیز اطلاق می‌شود، ولی نام آن به سرعت به لیزر که عبارتی ساده‌تر تبدیل شد. نور حاصل از لیزر ، همان نور معمولی است، تنها چیزی که نور لیزری را از نورهای معمولی متمایز می‌سازد هماهنگی ایجاد شده در نور لیزری می‌باشد. و این هماهنگی ویژگیهای خاص و کاربردهای مختلف آنرا در زمینه‌های بسیاری توجیه می‌کند.